Ταυτότητα και αποστολή – Η Καθολική μου ζωή!

7
Ταυτότητα και αποστολή – Η Καθολική μου ζωή!

Στη διακονία μου ως Πνευματικός Διευθυντής, θέτω συχνά δύο βασικά ερωτήματα: «Ποιος είσαι;» και «Ποια είναι η αποστολή σου (σκοπός για να ζεις);» Η ώριμη διάκριση σχετικά με την ταυτότητα και την αποστολή κάποιου είναι σημαντικοί δείκτες συναισθηματικής ωριμότητας. Καθώς ο άνθρωπος περνά από στάδια της ζωής του (νηπιακή ηλικία, παιδική ηλικία κ.λπ.), θα υπάρξουν πολλές αλλαγές στην ταυτότητα και την αποστολή, π.χ. φοιτητής, εργαζόμενος, επάγγελμα, επαγγελματική διαδρομή όπως άγαμος, γάμος, κληρικός, θρησκευτικός. Υπάρχει μια πεποίθηση στη ρωμαιοκαθολική παράδοση (ή σε άλλες παραδόσεις χριστιανικής πίστης) ότι εμφυτεύεται ένα ανεξίτηλο σημάδι ταυτότητας που σηματοδοτεί κάποιον ως μαθητή του Χριστού.

Το Ευαγγέλιο διδάσκει ότι όταν ο Ιησούς άρχισε τη δημόσια διακονία του, άρχισε να χτίζει την Εκκλησία καλώντας τους μαθητές του να τον ακολουθήσουν. Οι δώδεκα μαθητές κλήθηκαν προσωπικά να αφήσουν πίσω την οικογένεια και να τον ακολουθήσουν. Αργότερα, το Ευαγγέλιο αναφέρει πόσοι άλλοι άνδρες και γυναίκες κλήθηκαν να ακολουθήσουν, να συνοδεύσουν ή να υποστηρίξουν την αποστολή του με διάφορους τρόπους και μονοπάτια.

Αν ταυτίζομαι ως μαθητής του Χριστού, καλούμαι πάντα να υπηρετήσω. Είναι στο DNA μου («είσαι η εικόνα του αόρατου Θεού» Κολ. 1:15). Για παράδειγμα, όταν φτάσω στην ηλικία συνταξιοδότησης, εξακολουθώ να καλούμαι να υπηρετήσω, ακόμη και αν η ικανότητά μου ή τα όρια ηλικίας θα επηρεάσουν την ικανότητά μου να ανταποκριθώ. Είμαι πολύ ευγνώμων που η υγεία και η ψυχική ικανότητα εξακολουθούν να μου επιτρέπουν να υπηρετώ ως Πνευματικός Διευθυντής. Ωστόσο, ξέρω ότι με οποιαδήποτε αλλαγή στην υγεία, αυτό μπορεί να μειωθεί. Μέχρι να πεθάνω, πάντα καλούμαι να υπηρετήσω. Η κουνιάδα μου που είναι 95 ετών και κλινήρης με κάποια απώλεια μνήμης έχει μια βασική ταυτότητα και αποστολή. Όταν την επισκέπτομαι, φέρνοντας την κοινωνία της, της υπενθυμίζω συχνά την ταυτότητα και την αποστολή της, όπως να προσφέρει τις προσευχές της και να υποφέρει για τα παιδιά και τα εγγόνια της. Συχνά χαμογελά και φαίνεται ειρηνική όταν συνειδητοποιεί (έστω και αόριστα) την ταυτότητά της (μαθήτρια, αγαπημένη κόρη) και την αποστολή της ως σκοπό ζωής.

Η βασική μας ταυτότητα ως μαθητές του Χριστού τρέφεται κάθε φορά που τελούμε την Ευχαριστία. “Φαγητό για το ταξίδι.” Ένας συνταξιούχος ιερέας που είναι άνω των 90 ετών και υπηρετεί εξακολουθεί να υπενθυμίζει πάντα στον ακροατή του: «Εσύ είσαι ο Ιησούς Χριστός για ό,τι συναντάς». Όλοι οι μαθητές έχουν μια αποστολή. Για να αναγνωρίσουμε καλύτερα την αποστολή μας, πρέπει να δίνουμε προτεραιότητα στην προσευχή στο καθημερινό μας πρόγραμμα. Δίνω σε όλους τους πνευματικούς μου διευθυντές ένα φυλλάδιο με τίτλο «Μαθητές της Προσευχής». Στον πρόλογο, ξεκινά με μια εξήγηση ότι για να ζήσουμε πιο σκόπιμα ως Καθολικός, είναι σημαντικό να διατάξουμε τη ζωή μας με τέτοιο τρόπο ώστε να καλλιεργήσουμε μια πειθαρχία προσευχής. Για να κατανοήσω καλύτερα και να αποδεχτώ την αποστολή μου για την ημέρα, ξεκινάω με μια σειρά από πρωινή προσευχή, προσευχές επαίνου, προσευχές προστασίας και απελευθέρωσης και προσευχές για καθοδήγηση από το Άγιο Πνεύμα. Μια από τις αγαπημένες μου προσευχές είναι το «Μυστικό της Αγιότητας»: «Ω, Άγιο Πνεύμα, ψυχή της ψυχής μου, σε λατρεύω. Φώτισε, καθοδήγησε, δυνάμωσε και παρηγόρησε με. Πες μου τι πρέπει να κάνω και πρόσταξέ μου να το κάνω. Υπόσχομαι να είμαι υποτακτική σε όλα όσα μου επιτρέπετε να συμβούν. Δείξε μου μόνο αυτό που θέλεις».

Στο βιβλίο της Γένεσης διαβάζουμε: «Ας κάνουμε τον άνθρωπο κατ‘ εικόνα και καθ‘ ομοίωσή μας» (Γένεση 1:26). Η εικόνα του Θεού που εμφυτεύεται ως η βασική μας ταυτότητα και η ομοίωση πραγματοποιείται με την πάροδο του χρόνου καθώς αναζητούμε με την έμπνευση και τη δύναμη του Αγίου Πνεύματος να ενδυθούμε τον Ιησού Χριστό – «οι μαθητές μου είναι εκείνοι που ακούν τα λόγια μου και τα κάνουν πράξη». ( Ματθ. 7:24 ). Η έκφραση «καθολικός» σημαίνει συχνά εκείνους που τελούν την Κυριακάτικη Ευχαριστία και στέλνονται για να ζήσουν την Ευχαριστία. Ακούνε τη λέξη και συνδέουν τη λέξη με την καθημερινότητά τους. «Η πνευματικότητα είναι η τέχνη του να είσαι συνδεδεμένος σε έναν αποσυνδεδεμένο κόσμο». Συχνά νιώθω ότι οι μέρες μου πάνε καλύτερα όταν δέχομαι προσκλήσεις να υπηρετήσω και να συνδεθώ στην προσευχή με τον Θεό και άλλους που συναντώ στην πορεία. Ως μαθητές του Χριστού, χρειάζεται να καλλιεργούμε επαγρύπνηση όντας σε εγρήγορση όπως το χωρίο της Γραφής του Φρουρά στον Πύργο ικανό να αναγνωρίσει την προσέγγιση οποιουδήποτε εχθρού και κάθε φωνής που μας παραπλανεί.

Τα Καλά Νέα (Ευαγγέλιο) μας δίνουν αυτοπεποίθηση καθώς ο Ιησούς προσφέρει στους μαθητές ως υπηρέτες – τον ​​Παράκλητο – έναν σύμβουλο, έναν συνήγορο υπεράσπισης. «Δεν θα σας αφήσω ορφανούς. Θα σου στείλω έναν άλλο συνήγορο που θα είναι πάντα μαζί σου και θα σου θυμίζει όλα αυτά που σου είπα». (βλέπε Ιωάννη 14:18–26). Καθώς μεγαλώνω, η ανάκληση της μνήμης μου συχνά αποτυγχάνει ή αργεί να ανταποκριθεί. Συχνά λοιπόν προσεύχομαι ικετεύοντας τον Κύριο, Έλα Άγιο Πνεύμα, να μου το θυμίζεις συχνά (αμαρτία είναι συχνά να ξεχνάω ποιος είμαι). Επαναλαμβάνω όλη την ημέρα επικαλούμενος «Έλα Άγιο Πνεύμα, Φώτισέ με, Έλα Άγιο Πνεύμα ενδυνάμωσε με, Έλα Άγιο Πνεύμα χρίσέ με». Το να ενεργοποιείς συχνά τα δώρα του Αγίου Πνεύματος σημαίνει να συνειδητοποιείς το προσωπικό δώρο του «νέου κρασιού», πηγής ζωντανού νερού που υποσχέθηκε ο Ιησούς, και να συνειδητοποιήσεις την άφθονη ζωή εδώ και στο εξής. «Ποτάμια ζωντανού νερού θα ρέουν από μέσα του» (Ιωάννης 7:38).

ο κ. Εκδ

Schreibe einen Kommentar